Tabiat-üstü"nün varlığını -"akla dayalı" olarak- savunan spesifik argümanları tartışmadan önce* bu argümanların temelinde yatan yanılgıyı ortaya koymak yararlı olur.



Mantık yanılgılarından biri* "isbata çalışılan şeyi doğru varsayma" veya "dairesel argümantasyon" yanılgısı olarak adlandırılır. Bu yanılgı şu iki tarzdan birine benzer biçimde ortaya çıkar:



1. aynı cümle bir argümantasyonun hem öncülü* hem de sonucu olarak kullanılırsa; veya*



2. sonuç doğru varsayılmaksızın* öncüllerden birinin doğruluğunun isbatı mümkün olmazsa. Mesela*



A der ki: "Şahıs-X* ilahi mesajlar almışdı."



B sorar : "Nereden biliyorsun?"



A : "Kitap-Y böyle yazıyor."



B : "Kitap-Y'nin güvenilir olduğunu nereden biliyorsun?"



A : "Çünkü* Kitap-Y* ilahi bir zat olan Şahıs-X tarafından yazılmıştır."



"Tabiat-üstü" argümanlarında da; kendisi isbata muhtaç bir şey* başka bir şeyin isbatına dayanak olarak kullanılır.



Mesela* "Bir 'İlk Sebep' yoksa* evreni hangi sebep başlattı?" veya "Tabiat-üstüne inanmıyorsan* evrendeki bu fevkalade dizaynı nasıl izah ediyorsun?" gibi sorular* böyle bir yanılgıyı içerir. Birinci soru* evrenin herzaman varolmamış olduğu varsayımından hareket eder; ikinci soru ise* evrenin "fevkalade bir dizayn" teşhir ettiğini kabul eder. Oysa* "tabiat-üstü" nosyonunu savunan insan tarafından gerçekte isbat edilmesi gereken şey* "evrenin bir başlangıca ihtiyaç duyduğu" veya "evrende fevkalade bir dizayn olduğu" iddialarıdır.



Bu yanılgının bir başka şekli şöyle ortaya çıkar: "İlk Sebep" olarak öne sürülen "tabiat-üstü" kuvvetin varlığı* "sadece mantık ve delillere dayalı olarak isbat edilecek" iddiasıyla başlayan bir argüman* sonra mutlaka inanca çağrı yapar.



Bu yanılgı* esasen birinci yanılgının aynısıdır; ancak* özel bir vurgu gerektirir. Bazı "tabiat-üstü" savunucuları* argümanlarda varolan bir kuvveti* her nasılsa kendilerinin görebildiğini* fakat bu kuvveti algılamak için "inanç"ın bir önşart olduğunu öne sürerler. Yani* "tabiat-üstü"nün varlığı için öne sürülen argümanların mantık kuralları açısından geçerli olmayabileceğini (dolayısiyle inanmayan bir insanı ikna etmeyeceğini)* fakat inanmış olsa bu argümanların kuvvetini göreceğini iddia ederler.



Cine-inanan ve inanmayan iki insan arasında şöyle bir hayali diyalog düşünelim:



Cine-inanan (Cİ): "Kafamın üstünde sihirli bir cin var."



Şüpheci (Ş): "Ben birşey görmüyorum."



Cİ: "Tabii* o görünmez bir cin."



Ş: "Kafanın üstüne dokunuyorum* ama birşey hissetmiyorum."



Cİ: "Çünkü* o maddeden yapılmamıştır. Sihirli dediğimi hatırlamıyor musun?"



Ş: "Fakat* senin cin nosyonunu niye kabul etmem gerekiyor ki? Cinin neye benziyor* varolduğu konusundaki delil ne?"



Cİ: "Cinimin varlığı* delil gerektiren birşey değil. Cinim hakkında sorulacak en son soru* onun var olup olmadığıdır. Önce benim görünmez cin nosyonumu kabul etmemiz gerekir; ancak ondan sonra onun varlığı konusundaki delilleri gösterebiliriz.



Bu yaklaşımın irrasyonelliği aşikardır. Bir fikrin doğruluğu* ancak onun doğruluğunu isbat eden deliller ortaya konduktan sonra kabul edilebilir. Bir fikri önce kabul edip* sonra onu isbat edecek delil aramak anlamsızdır; böyle bir tavır* birazdan sokuşturulacak bir mantıksızlığı gizlemek için yapılmış bir elçabukluğundan başka birşey değildir. Bu* rasyonellik değil* rasyonelizasyondur.



Sırf argümanı geliştirmek için* diyalogdaki şüphecinin* delil görmeden önce* görünmeyen bir cin nosyonunu kabul ettiğini varsayalım. Cinin varoluşu hakkındaki delillerin tabiatı ne olmalıydı?



Ş: "Tamam; delil olmasa da* cininin varlığını kabul etmeye razıyım; fakat* neye inandığımı bile bilmediğim için* bana cinin hakkında daha çok şey söylemen lazım."



Cİ: "Cinim* bütün yağmurların sebepidir."



Ş: "İyi ama* yağmur hadisesinde* cininin varolduğunu gösteren delil nedir?"



Cİ: "Her yağmur yağdığında* cinimi eylem halinde görüyorsun. Daha ne delil isteyebilirsin?"



Bu diyalogdaki akış* dairesel argüman yanılgısını içermektedir. "Tabiat-üstü" argümanları da benzer şekilde geliştirilir: önce* evrenin yaratılmış olduğu ve/veya düzenlilik arzettiği kabul edilir; sonra* yaratma ve/veya düzenlilik sağlama işinin ancak "tabiat-üstü" bir kuvvetle izah edilebileceği kabul edilir; daha sonra* evrenin gerçekten de varolduğuna ve onun düzenlilik arz ettiğine işaret edilir; sonuç olarak* bir "tabiat-üstü" kuvvetin varlığına inanılması istenir.



"Tabiat-üstü" argümanlarının hepsi* temelde bu yanılgının üstüne bina olmuştur; fakat* değişik biçimlerde ortaya çıkarlar. Bu argümanlar üç kategoride guruplanabilir:



1. Tabiat Argümanı*



2. Kozmolojik Argümanlar (İlk Sebep Argümanı* Bağlantılılık Argümanı* Entropi Argümanı)*



3. Dizayn Argümanları (Teleolojik Argüman* Analojik Argüman* Hayat Argümanı).





1.2.1.2 Tabiat Argümanı





"Tabiat-üstü" bir kuvvetin varlığını isbat için yola çıkan tabiat argümanı* henüz izahı yapılmamış bir tabiat fenomenini ele alır* onun bir izah gerektirdiğini öne sürer ve bilinen başka tabiat fenomenleriyle onun henüz izah edilemiyor oluşuna bir çözüm olarak* bir "tabiat-üstü" boyutun varolduğu sonucuna varır; kendisi tabiat kanunlarından muaf varsayılan bu "tabiat-üstü" boyutun* aynı zamanda evrenin "İlk Sebep"i olduğu kabul edilir.



Bu argüman* öne süren insanın herhangi bir psikolojik ihtiyacını tatmin ediyor olabilir; fakat* rasyonel olmaktan uzaktır. Rasyonel bir izah* bilinenden bilinmeyene doğru kavramsal bir köprüdür; bilinmeyeni* bilgi sisteminde mevcut bilinenler yoluyla anla***** onu bilgi sistemi içine bir bilinen olarak bütünleştirmektir. Bir bilinmeyeni başka bir bilinmeyenle ("tabiat-üstü"yle) izaha kalkışmak* o konuda herhangi bir izahın hiçbir zaman mümkün olmayacağını iddia etmekten veya zihin sağlığından yoksun olmaktan başka birşey değildir.